Tutorials, tips en info voor audio, foto en video

Middenin je eigen film: 3D-techniek (deel 1)

Ruimtelijk zien en het begin van de 3D-techniek

De inmiddels in de bioscoop uiterst geliefde 3D-techniek dompelt ons helemaal onder in een film en zorgt ervoor dat we overal dichter bovenop zitten dan ooit. In principe gaat het er daarbij daarom elk oog een eigen beeld te zien krijgt. Zo werkt namelijk het ruimtelijk zien: onze ogen zien de wereld vanuit verschillende perspectieven, doordat ze ca. 6,5 cm uit elkaar staan. De hersenen maakt van deze twee perspectieven dan één beeld en kan zo bepalen welke objecten zich in de buurt bevinden en welke verder weg zijn. De in bioscopen gebruikte 3D-techniek maakt daar dan gebruik van. Met behulp van een speciale filmprojector en brillen kunnen perspectivisch vervormde beelden aan de ogen als aparte beelden worden aangeboden, waardoor een 3D-effect ontstaat Want zodra elk oog een licht gewijzigd perspectief van hetzelfde beeld ziet, kunnen de hersenen daar een driedimensionaal van maken.

De eerste stappen van de 3D-film

Hoewel 3D vooral in 2009 sterk aan belangstelling won (James Camerons “Avatar“), stammen de eerste commerciële 3D-films al uit de jaren ’50. Hoe lang al over het onderwerp werd nagedacht ziet men bv. aan een Whiskey-reclame van 1943, waarbij in de bioscoop de vliegtuigen over de hoofden van de bezoekers leken weg te vliegen. Ongeveer tien jaar later kwam de eerste grote golf van 3D-filmproducties. In deze tijd ontstonden ca. 50 3D-producties, waaronder de sciencefiction-trash “It came from outer space” van Jack Arnold, John Farrows Oscar-genomineerde western “Hondo” en de Hitchcock-klassieker “Dial M for murder“. Voor deze 3D-boom waren er weliswaar eerdere pogingen avondvullende films in 3D te maken, maar deze vonden, vooral in Europa, weinig weerklank.

Interessant is bovendien dat de eerste experimenten met 3D-techniek al in het jaar 1895 werden uitgevoerd. De franse stomme zwart-witfilm “L’arrivée d’un train à La Ciotat” (“De aankomst van een trein in station La Ciotat”) was de eerste poging van de broers August en Louis Lumière, een 3D-effect te bereiken. Deze film van meer dan een eeuw geleden was maar één minuut lang maar wel de eerste gedocumenteerde poging film in 3D te maken.

Waarom de overgang naar 3D?

De reden voor het zoeken naar een nieuwe, innovatieve techniek voor de bioscoop was toen dezelfde als nu: dalende bezoekersaantallen bedreigden de bioscopen in hun voortbestaan. Destijds was het de komst van de eerste tv’s die de bioscoopgangers een soortgelijke belevenis mogelijk maakte, en mensen er zo vanaf hield naar de bioscoop te gaan. Een vergelijkbaar fenomeen doet zich nu voor: de eigen thuisbioscoopsystemen kunnen de sfeer van een bioscoopbezoek steed beter benaderen en verminderen zo de interesse voor klassieke bioscoopfilms. Daarnaast wordt de tijd tussen het verschijnen van een film in de bioscoop en het uitbrengen van de film op dvd en Blu-ray steeds korter. filmfans weten daardoor dat ze niet lang hoeven te wachten, voor een film voor de thuisbioscoop beschikbaar is. Om een nieuwe prikkel te geven om vaker naar de film te gaan grijpt men terug op 3D. En dankzij de sterk verbeterde techniek zijn de mogelijkheden van 3D-films tegenwoordig natuurlijk ook sterk uitgebreid, wat de verschillende producties dan weer meer de moeite waard maakt.

In de komende delen van deze 3D-serie wordt een blik gegund in de verschillende technieken van de 3D-bioscopen, het groeiende aanbod aan 3D-tv’s en -Blu-rayspelers en zijsprongetje gemaakt naar het thema 3D in de game-wereld.

One comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *